हिजो रोजहरू दिने दिन थियो, बेहिसाब बगिरहने समयको एउटा क्षणलाई नाम दिइएको— प्रणय दिवस। हिजो जीवनसाथीमा बदलिने मीठो सपनाको दिन थियो, र, आज ओइलिएको त्यो
बिस्तारै हिँडिरहेको मान्छे पनि हस्याङफस्याङ गर्दै दौडिरहेझैं देख्छु बिस्तारामा पल्टिरहेको मान्छे पनि भीरको टुप्पोबाट हामफालिरहेझैं देख्छु कोही पानी पिइरहेको भए पनि आगो ओकलिरहेझैं देख्छु कोही हाँसिरहेको भए पनि रोइरहेकोजस्तो देख्छु
सडक किनारै पर्न गयो गाउँ जहाँ बाटोभन्दा पहिला पाइताला बनेका थिए नक्सा, त्यही पाइताला अहिलेसम्म सरकारको नजरमा छैन । हामी त हुर्कियौं दल्छिन ढुंगासँग रगडिँदै, चकचके घाममा खुट्टाले लेख्दै आफ्नै
माथि डाँडामा बसेर ठूलो आवाजले कराउन अप्ठ्यारो भए पनि कतै चौतारीमा बसेर उही विषयमा गफ चलाउन अप्ठ्यारो भए पनि कुनै सभा वा मञ्चहरूमा विश्लेषण गर्न वा बोल्न अप्ठ्यारो भए पनि
प्रत्येक वर्ष मुलुकमा लुसुक्क गणतन्त्र पस्छ र, छटपटाइरहेका आत्माहरूलाई उसकै छाँयाले कुल्चेर जान्छ जहाँ महँगा–महँगा महलहरू छन् महँगा–महँगा गाडीहरू गुड्छन् महँगा सपना बाँड्ने ऐसका निदहरू डुल्छन् र त, गणतन्त्र दुःखीको
अन्तर उसले हाँसेर हेरिरहँदा म रोइरहेको थिएँ ऊ उठेर भनिरहँदा म ढलिरहेको थिएँ म घायल थिएँ किनकि घाइते मुटु अत्यधिक दुख्छ ! (२०६१) चुलेसी जति टल्काउन खोज्यो उति टल्किन्छ –
मेरो अन्तिम च्याट थियो । उनले पनि समाप्ति गर्न चाहेकी थिइन् । ढिलोढिलो एउटा मेसेज आयो । पढें । ‘प्रेमका लागि के दुःख गर्छौ ? धर्तीको शब्दकोश पल्टाएर हेर,’ उनले
यति निकटबाट पहिले कहिल्यै देखेको थिइनँ क्रोधले तातेको तिम्रो रातो अनुहार यति निकटबाट पहिले कहिल्यै सुनेको थिइनँ आक्रोशले काँपेको तिम्रो चर्को आवाज यति निकटबाट पहिले कहिल्यै गरेको थिइनँ तिम्रो सघन
शीतको पाइताला नपखालिँदै पुगेको थिएँ बालुवाटार जहाँ धुम्म थियो सिंहासन उसले भन्यो– तिमीलाई कसले बोलायो र आयौ यो आँगनभित्र हुन त म कुनै दूतावासको दूत थिइनँ म कुनै बातसित मिसिएको
म अप्राथमिक ऊ प्राथमिक म निम्नमाध्यमिक ऊ माध्यमिक म अमाध्यमिक ऊ उच्च माध्यमिक म अउच्च माध्यमिकमात्र ऊ युनिभर्सल म अब्याचलर ऊ विद्यावारिधि म अप्राथमिक यसरी छानिएको प्राज्ञिक म अप्राज्ञिक म
किलाले यसपटक निकै दुःख दियो साइकल टायर फटायो पैताला छेड्यो टिटानासबाट बच्न पाखुरामा घोप्नुपर्यो त्यसपछि ज्वरो आयो ज्वरोसँगै आँखामा समस्या भयो आँखा सन्चो नभएर चिलाइरह्यो हेर्नु केही भएको छैन यो
हरेक निर्देशन मलाई कोठे लाग्न थालेको छ अचेल म हो कि ऊ अचेत माथि बसेर जो पनि दौरासुरुवाल भिर्छ र तमासाको भीरमा लगेर जनतादेखि सडक सिंहदरबारदेखि शीतलनिवासको सेता भित्ताहरू सम्मले
१. म्याडम कोही म्याडम कुकुर्नी कोही म्याडम डक्टर्नी कोही म्याडम मास्टर्नी कोही म्याडम नोकर्नी तर हाम्रो देश नोकर्नीलाई भन्दा प्यारो कुकुर्नीलाई मान्छ किनभने कुकुर्नी म्याडम भक्कु भुक्छ प्रेमले रुक्छ अनि
मलाई पातमा बेरेर धुवाँ उडाउदै भित्रदेखि बाहिरसम्म सल्काउने बूढी आमाहरूको माया लाग्छ किनभने छोरी बुहारीहरू सहरिया छन् छोराज्वाईंहरू विदेश छन् जम्मै नातिनातिना पढ्न बाहिरै जान्छन् तसर्थ मलाई पातमा बेरेर धुवाँ
लोभ, पाप, धर्मविहीन चकमन्न धर्तीमा निर्वस्त्र, निर्लज्ज सृष्टि भएकी नारी रिनिक्क वैंशको रागले मस्त थामिनसक्नुको कामुकी आवेग सहँदै झट्ट धर्ती, आकाश नियाल्छिन् धर्तीको नग्नतामा रमिते आकाश देख्छिन् अचानक क्षितिजमा आँखा
जंगलका रूखहरू जंगलछेउ आगोको झिल्कालाई देखेर अँध्यारोलाई आगोभन्दा भयानक भनिरहे उभिएका पहाडहरू बगिरहेको एकान्त खोलालाई हेरेर बगरको मुहान आँखाबाट झरेको भनिरहे माटोका किराहरू भुइँमा खसेको फूललाई छोएर फूलको मुटु हावाको
१. यति ठूलो पद बोकेको साहेपले भ्रष्टाचार किन गरेको होला यत्रो टुप्पोमा पुगेको मान्छे स्वात्तै फेदमा किन झरेको होला, इतिहासमा स्वर्ण अक्षरले नाम लेखेर अमर हुने बेला थियो तर, यस्तो
एउटा चरी टिस्टाको किनारैकिनार आएर काठमाडौंतिर तीन महिनामै उनले गुँड लगाउन भ्याइन् अन्डा कोरलिन् बेलाबेला चारो खान आकाशमा उड्थिन् ओथारो छाडेर काठमाडौं घुमिन् र, अन्ततः पोएट आइडलका विजेता कहलिइन् उनी
हामी प्रेमका लागि अनेकतिर भौतारिन्छौं । प्रेम त प्रकृतिमै छ । हाम्रै वरिपरि । माटो, फूल, जून, शीत, हावा, रूखका पातमा प्रेमले हेर्दा हरेक वस्तुमा प्रेम भेटिन्छ । प्रत्येक अनुहारमा
कति मीठो गरी बुनिदिएको थियोे जवानीमा जालीरुमाल निद्राले पनि उत्तिकै मिहिनेत गरेर आनन्दको सपना खिप्यो कम्ती सुन्दर थिएन तर एकै झस्कामा व्युँझियो र सपना हिउँ बनेर पग्लँदै–पग्लँदै समुद्रमा विलीन भयो
