तुवाचुङ विशेष

सशक्त समिता/अग्रगामी अस्मिता

नरबहादुर कार्की र जयान्तादेवी कार्कीका चौधौं सन्तान जन्म्यो । पुछारका सन्तान छोरी थिइन् । कान्छी छोरीको नाम समिता कार्की राखियो । माओवादीमा लागेपछि अस्मिता उपनाम

आफूले थुकेको थुक अरूले चाटिदेलान् भन्ने लोभले आफैं चाट्ने कथित् अध्यक्ष

हलेसी (खोटाङ) । ‘मेरो शिरको टोपी कुन हुस्सुले उडायो’ भन्ने नेपाली भनाइ प्रचलित छ । प्रचलित भनाइले शिरको टोपी उडाउने होइन, उडाइमाग्नेलाई कडा व्यंग्य गरेको छ । यही व्यंग्यात्मक

सहिदपत्नीले निवेदन दिएको दुई घन्टामै माओवादी सेक्रेटरी प्रकाश चौलागाईंलाई घोक्रेठ्याक

खोटाङ सदरमुकाम दिक्तेलबाट हामी (माओवादीसम्बद्ध नेता तथा कार्यकर्ता) हलेसी जाने तयारीमा थियौं । त्यसबखत जिल्ला सदरमुकाम गई सेवा लिन नसक्ने सेवाग्राहीको समस्या दृष्टिगत गर्दै जिल्लाका सरकारी कार्यालयसम्बद्ध कर्मचारीले गाउँ विकास

हलेसीमा पर्यटकको बसाइ लम्ब्याउने तीन उपाय

प्राकृतिक रूपमा सुन्दर र अद्भुत हलेसी धार्मिक र सांस्कृतिक सहअस्तित्वका हिसाबले उदाहरणीय मानिन्छ । पितृ र देवताहरू मिलेर बसेको संसारकै नमुना हलेसीमा पर्यटक ल्याउनमात्रै होइन, उनीहरूको बसाइ लम्ब्याउने उपाय खोजिनुपर्छ

माओवादीले माओवादीलाई नचिन्दा हलेसीमा लछारपछार

पार्टी कामको सिलसिलामा मेरो भूमिका सानो । चाहिँदो बोल्ने, हिँड्ने । फुर्सदमा अध्ययन गरेर रमाउने । जनताको समस्या सानै भूमिकामा रहेकाले सुन्नुपथ्र्याे । सुन्ने, बुझ्ने र जनता–जनताबीचको अन्तर्विरोध केलाउनुपर्ने ।

माओवादी बैठकमा जाँदा पिठ्यूँभरि २५ बोरा चामल

वर्षायाम । कमरेड टंक तामाङ ‘मदन’सँग जिल्ला पार्टीको बैठक स्थल लिकुवापोखरी जाँदै थियौं । त्यता जान जिल्ला कार्यालयले सावाखोलामा फलेको धान कुटेर २५ बोरा तयारी राखेको रहेछ । जिल्ला सचिवालय

गन्जी र कट्टु लगाएको देखेर असई झुक्किँदा नाफाको जिन्दगी

आडमारा (रावाबेंसी)बाट सबैसँग बिदा भयौं । विजयखर्कका कमरेड राजन खनाल ‘शक्ति’ र म खार्पा र लामीडाँडाबीच खार्पापट्टिको उकालो उक्लियौं । खार्पाको शारदा निम्नमाध्यमिक विद्यालयको माथिल्लो गाउँमा बम विस्फोट गर्यौं ।

हलेसी तुवाचुङ नगरपालिकाका कोसीकिनारमा खर्बुजा

उत्तरतिर सगरमाथाबाट बग्दै झरेकी दूधकोसी । खुवालुङ भेट्न हतारिँदै दक्षिण बगिरहेकी सुनकोसी । बग्नुमात्रै नदीको धर्म होइन । उसले आसपासका खेतबारी सिञ्चन गर्नुपर्छ । तब नदीको धर्म अर्थपूर्ण मानिन्छ ।

तीन विषयमा एमए गरेका अधिवक्ता

तीन विषयमा एमए गरेका अधिवक्ता ओमप्रकाश घिमिरेले रत्नराज्य लक्ष्मी (आरआर) क्याम्पस प्रदर्शनीमार्ग काठमाडौंबाट नेपालीमा एमए गरेका हुन् । अधिवक्ता घिमिरेले नेपालीमा प्रथम श्रेणीमा एमए गरेका थिए । महिना दिन पढेकै

‘स्वर्गको हावा’ चल्ने ठाउँमा नेपाली झन्डा

लामो छलफलपछि केदारनाथ जाने निष्कर्षमा पुग्यौं । केदारनाथ भारतको प्रसिद्ध धार्मिक तथा पर्यटकीय स्थल । जाडो (डिसेम्बर) सुरु भइसकेको थियो । भारतको पन्जाव, चन्डीगढबाट यात्रा सुरु गर्यौं । छलफल गर्दा

साकेला गाउँपालिकाका पूर्वअध्यक्षसँग लात्ता हानाहान गर्ने दुर्छिमका ‘सेक्सन कमान्डर’

त्यो दिन सम्झँदा सपनाबाट व्युँझेजस्तो लाग्छ । तविन राई ‘ज्वाला’ गतिशील थिए । उमेरले पंक्तिकारभन्दा तीन वर्ष कान्छो । ज्वालाको आपा लालसुन्दर राई राटमाटे आधारभूत विद्यालय दुर्छिमका प्रधानध्यापक । दुई

बहुदलमा भोट हाल्दा राखा–बाङ्देल सरुवा

त्यतिबेला शिक्षाभन्दा हलोको कदर गरिन्थ्यो । ‘पढी–गुनी के काम हलो जोती खायो माम’ भन्ने भनाइले मान्यता पाएको थियोे । त्यो मान्यता आत्मसात् गर्दै दुर्छिम–१ साल्तेम्मा खोटाङका रत्नप्रसाद राई विद्यालय जान

काठमाडौं जान ५० पैसाको ‘भिसा’

७५ वर्षअघि । त्यतिबेला काठमाडौं जान चाहने जोकोहीले भिसा लिनुपथ्र्यो । काठमाडौं जानेले भिसा लिनुपथ्र्यो भनेर सुन्दा धेरैलाई पत्याउन गाह्रो पर्ला । नपत्याइ सुखै छैन । संवत् २००४ साल मंसिरमा

सेनाको गोली लागेपछि बेहोशीमै बितेको ९६ घन्टा

अघिल्लो रात बेनी आक्रमण भएको थियो । आश्रय लिएको गाउँभन्दा थोरै माथि बारीको पाटामा बसेर गंगा लामा र बुद्धि तमू रेडियो सुन्दै थिए । समाचार सकिनै लाग्दा सेनाले फायर खोल्यो

लोखा

सार : किरात राई चाम्लिङ समुदायको अर्थ लेनदेनसँग सम्बन्ध राख्ने शब्द हो ‘लोखा’ । यसको शाब्दिक अर्थ निःस्वार्थ लेनदेन भन्ने बुझिन्छ । आपत–आपतमा सापट भन्ने सामाजिक भनाइ छ । हाम्रा

मलेसियाबाट फर्केर छापडाँडामा सुँगुर पालन

पाँच वर्ष भयो मलेसियाबाट फर्केको । तीन वर्ष मलेसिया बस्दा चित्तबुझ्दो कमाइ छँदै थियो । तर पनि अविन्द्र राई परदेशबाट घरदेश फर्के । घरदेश फर्केपछि के गर्ने भनेर अन्योलमा परेनन्

१६ श्रीमतीका प्रिय श्रीमान्

चिसापानी भौगोलिक हिसाबले असाध्यै रमणीय ठाउँ । संगठन निर्माणका लागि चिसापानी माध्यमिक विद्यालय चिसापानी पुग्यौं । अखिल क्रान्तिकारीका एक नेताले १२ कक्षामा अध्ययनरत एक छात्रालाई कक्षाकोठामा उभ्याएर ह्वाट इज योर

जनयुद्धका लागि सबथोक गुमाउन तयार कमरेड

ध्रुव बुढाथोकी ‘धिरन’ जनयुद्धका निम्ति सबथोक गुमाउन तयार योद्धाको नाम हो । एउटा योद्धामा हुनुपर्ने विशेषता धिरनमा प्रशस्तै थियोे । योद्धाले शिर झुकाउँदैन । गुलामी गर्दैन । आफूभन्दा माथिल्लो तहका

मुन्दुमी विधिबाट मनाइएको समृद्ध राईको त्यो जन्मोत्सव

चेल्सी इन्टरनेसनल (विद्या संस्कार) स्कुलमा अध्ययनरत समृद्ध राई विद्यालयबाट फर्कनसाथ मुन्दुम महाज्ञान केन्द्र चाबहिल काठमाडौं पुगे । सीमित आफन्त र नातेदार केन्द्रमा जम्मा भइसकेका थिए । त्यहाँ पुग्दा राईको कुङ्सल्मा

मेरीबुङ रोप्ने मनिकेशर

साल्तेम्मा । हलेसी तुवाचुङ–५, दुर्छिम खोटाङको एक गाउँ । यही गाउँमा जन्मेका थिए–मनिकेशर राई । संवत् १९९२ असोजमा जन्मेका राईलाई बोलाउने र चिन्ने नाम थुप्रै थिए । उनलाई मुङ्गेम्पा, माइला

ट्रेन्डिङ

तुवाचुङ